بعد از مرگ همسر اولم، احساس کردم دیگر نمی‌توانم چیزی بنویسم. بیشتر اوقات آنقدر احساس خستگی و درماندگی می‌کردم که حتی نمی‌توانستم نوشتن مطلبی را کامل کنم اما کمابیش و به طور پراکنده یادداشت‌هایی می‌نوشتم. اصلا فکر نمی‌کردم که بتوانم زنده از آن دوران بیرون بیایم تا اینکه بالاخره زندگی‌نامه همسر مرحومم را تکمیل کردم.

یگانه وصالی: کمتر نویسنده‌ آمریکایی این روزها به اندازه‌ جویس کرول اوتس پر کار بوده و آثارش مورد توجه طیف گسترده‌ای قرار گرفته است. او فقط در ماه اخیر، دو رمان منتشر کرده و نوشتن یک کتاب زندگی‌نامه را هم به پایان رسانده است. جویس کرول اوتس 71 ساله، اطراف نیویورک بزرگ شده و نخستین رمانش را سال 1964 منتشر کرده است. او یک بار برنده‌ جایزه‌ کتاب ملی و همین‌طور برای کتاب «بلوند»، نامزد جایزه‌ پولیتزر شده است. اوتس نویسنده‌ای پر کار در تمام ژانرهای ادبی است، چه در نوشتن رمان،‌چه داستان کوتاه، و چه در شعر و نمایشنامه. دو رمان اخیر او «دوشیزه زیبا» و «پرنده‌ کوچکی از بهشت» بهانه‌ گفت و گوی الکساندرا آلترا با او بوده است که علاوه بر این دو داستان در آن، به زندگی و علایق شخصی او هم پرداخته است. این گپ و گفت در 14 ژانویه‌ی 2010 در روزنامه‌ وال استریت ژورنال منتشر شده است که بخشی از این گفت و گو را با هم می‌خوانیم:

کارهای شما ژانراهای مختلفی دارد، از ژانر وحشت گرفته تا حوزه ماورایی یا حتی داستان‌هایی برای کودکان. ایده‌ این داستان‌ها از کجا می‌آید؟

خیلی سخت است که دقیقا بگویی ایده یک داستان از کجا می‌آید. پیش از آنکه بخواهی داستانی بنویسی، گاهی باید چندین موضوع در ذهنت داشته باشی تا ایده‌ اصلی را با به هم آمیختن آنها به دست بیاوری. فقط داشتن یک ایده در ذهن، کافی نیست. مثلا «پرنده‌ کوچکی از بهشت» داستان دختر نوجوانی است که پدرش را از دست داده است. در واقع طرح اصلی‌اش را از پدر خودم گرفته‌ام و همین‌طور از دست دادنش، که در نیویورک اتفاق افتاد و من هم در داستانم از آن استفاده کردم. در واقع از اتفاقی که در واقعیت رخ داده بود، داستانی خیالی ساختم. من همیشه دوست داشته‌ام که همه‌چیز را همان‌طور که برایم رخ داده، بنویسم.